> Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
mapa serwisu strona startowa dodaj do ulubionych kontakt
Łąkorz
 

HISTORIA MIEJSCOWOŚCI

Miejscowość występowała w źródłach pod nazwami: przed 1415 r. – Linker, Alde Linkor, Lynkorn, 1570 – Łąkorz Wielki, niem. Lonkorz. Nazwa pochodzi prawdopodobnie od słów:”łąki oraz „orka”.

Wieś powstała w średniowieczu, prawdopodobnie w pierwszej połowie XIV w. Niestety, nie zachował się dokument lokacyjny, dlatego nie możemy ustalić dokładnej daty jej początków. Liczne wykopaliska wskazują, iż ludność z terenów gminy Biskupiec utrzymywała kontakty z odległymi krajami. Pierwsze wzmianki o terenach zamieszkałych w pobliżu wsi Łąkorz pochodzą jeszcze z czasów epoki rzymskiej (0 – 400 n.e.). Z tego okresu znaleziono pod Łąkorzem dwie monety rzymskie: Antoniusa Piusa (131-161 r. n.e.) i jego żony Faustyny ( † 141). Podobne monety odnaleziono w ostródzkiej Gierłoży, pierścienie pod Byszwałdem oraz srebrny naszyjnik w Rybnie. Według wszelkiego prawdopodobieństwa na początku nowej ery główne szlaki handlowe przebiegały przez teren dzisiejszego powiatu nowomiejskiego, w tym również przez tereny Łąkorza. Kupcy z odległych stron ciągnęli tędy nad Bałtyk do Sambii, po niezwykle wówczas cenny jantar. Przebiegał pewnie przez powiat także szlak wiodący od ujścia Wisły przez Wołyń nad Morze Czarne.

Prawdopodobnie w średniowieczu wieś Łąkorz była własnością zakonu krzyżackiego i należała pod względem administracyjnym do komturstwa radzyńskiego. Pierwsza wzmianka w źródłach pochodzi dopiero z czasów wojny polsko – krzyżackiej w 1414 r. Wieś liczyła wtedy 67 łanów i w wyniku poniosła szkody wycenione na cztery grzywny. Inne źródło wspomina, iż w 1439 r. wielki mistrz Paweł Russdorf nadał Hanskowi Kaschlo siedem łanów ziemi, opustoszałych w Łąkorzu. Po 1466 r. Łąkorz stał się własnością Królestwa Polskiego i pod względem administracyjnym wszedł w skład starostwa radzyńskiego.

Od 1899 r. Łąkorz został odrębnym obwodem duszpasterskim.

W czasie II wojny światowej 1939 – 1945 r. we wsi Łąkorz zginęło 87 osób narodowości polskiej. Na podstawie skrupulatnie zebranej dokumentacji historycznej przez Tadeusza Ferschke, pochodzącego z Łąkorza, zamieszkałego obecnie w Świnoujściu, ustalono nazwiska i okoliczności śmierci tych osób: ofiar zbrodni hitlerowskich w II wojnie światowej oraz sowieckich po wkroczeniu Armii Czerwonej w styczniu 1945r.

Ich nazwiska zostały upamiętnione na tablicy wystawionej przy ścianie południowej nawy, na zewnątrz kościoła w Łąkorzu.

W walce z niemieckim okupantem jesienią 1939 r. żołnierską śmiercią zginęło dziewięć osób, w obozach koncentracyjnych również dziewięć osób. Spośród wcielonych do Wehrmachtu Polaków należących do tzw. III grupy niemieckiej (DVL) na wojnie zginęło 17 osób. Kazimierz Wrzosem zginął jako żołnierz Armii Krajowej.


Pomnik pamięci pomordowanych mieszkańców parafii Łąkorz umiejscowiony przy kościele św. Mikołaja w Łąkorzu – zdjęcie grupa projektowa

Okropnego mordu polskich robotników leśnych w osadzie Białe (4 km na wschód od Łąkorza) dokonała grupa Ukraińców – własowców 07.02.1945 r. Robotnicy Ci z rodzinami zamieszkiwali w należącym do nadleśnictwa Łąkorz domu nad jeziorem Białe. W styczniu 1945 r. w okolicznych lasach ukrywała się grupa własowców z Jagdkommando z Brodnicy, wykorzystywana w ostatnich miesiącach okupacji hitlerowskiej do tropienia i likwidacji grup polskiego podziemia oraz polsko – radzieckiej spadochronowej grupy rozpoznawczo – dywersyjnej „Pomorze”, wspieranej przez miejscową ludność. Ci własowcy u robotników leśnych pozostawili rannego kolegę i sami schronili się w lesie.

Wojsko sowieckie po wkroczeniu do Łąkorza 28.01.1945 r. penetrując teren natknęło się na pozostawionego u robotników leśnych rannego Ukraińca. Zabrano go i podobno zastrzelono. Dowiedziawszy się o tym fakcie własowcy 07.02.1945 r. z zemsty za wydanie rannego Ukraińca Rosjanom wymordowali 13 mieszkańców domu. Ocalały tylko dwie osoby. Zamordowano m.in. rodziny: Jabłońskich (4 osoby), Smolińskich (4 osoby), Godzińskich (3 osoby), wśród nich pięć kobiet i czworo dzieci – najmłodsze miało 7 lat. Najstarszy Józef Godziński, miał 76 lat. Wszystkich pochowano we wspólnej mogile na cmentarzu parafialnym w Łąkorzu. Miejsce tragedii obecnie upamiętnione jest metalowym krzyżem


Białe, miejsce mordu robotników – zdjęcie grupa projektowa


Pomnik pamięci pomordowanych mieszkańców osady Białe umiejscowiony przy kościele św. Mikołaja w Łąkorzu – zdjęcia grupa projektowa

Polityka sowiecka sięgnęła również aresztowań przez NKWD i wywózek w bydlęcych wagonach w głąb Rosji (Moskwa, Ural) ludności polskiej zamieszkałej w Łąkorzu i zaliczonej do tzw. III narodowościowej grupy niemieckiej. Wielu zmarło już w obozie przejściowym w Jabłonowie Pomorskim oraz podczas uciążliwego transportu, inni zmarli w wyniku ciężkich robót na terenie Rosji. Niestety dokładna liczba ofiar śmiertelnych wśród osób internowanych nie jest znana. Z zsyłki nie powróciły ogółem 33 osoby (większość to robotnicy rolni i leśni)

HISTORIA KOŚCIOŁA I PARAFII

  • kościół gotycki p.w. św. Mikołaja zbudowany w połowie XIV wieku. Wzniesiony na wielkim kamiennym cokole, ściany murowane w układzie gotyckim. Salowy, oskarpowany w narożach korpus z kwadratową czterokondygnacyjną wieżą od zachodu, również oskarpowaną w narożach. Kościół pokryty jest dachem dwuspadowym, wieża dachem namiotowym, zakrystia dachem pulpitowym. Wnętrze kościoła jednoprzestrzenne, nakryte polichromowanym stropem około 1910 r.


Kościół w Łąkorzu wejście główne oraz kamienny cokół – zdjęcia grupa projektowa


Kościół w Łąkorzu widok od strony cmentarza – zdjęcie grupa projektowa


Kościół w Łąkorzu widok od strony ulicy – zdjęcie grupa projektowa


Kościół w Łąkorzu ornamentyka gotycka – zdjęcie grupa projektowa

Wyposażenie kościoła:

  • manierystyczny ołtarz główny z XVII wieku,
  • regencyjna ośmioboczna ambona,
    • późnobarokowa empora chóru muzycznego,
    • rokokowe tabernakulum szafkowe z I połowy XVIII w.,
    • gotycka kropielnica, zdobiona geometrycznie,
    • trzy krucyfiksy (późnogotycki z XV w, dwa późnobarokowe procesyjne)
    • barokowa monstrancja z XVIII,
    • organy o zewnętrznej oprawie neoklasycystycznej i współczesnym jej wyposażeniu instrumentu zbudowane przez A. Terletzki – E. Witek z Elbląga w 1898r:
  • traktura mechaniczna, - wiatrownice mechaniczno stożkowe,
  • miech fałdowy,
  • monułał,
  • podwieszony pedał,
  • cztery rejestry,


Malowidła na drewnianym suficie - zdjęcie grupa projektowa


Fragment stacji drogi krzyżowej oraz manierystyczny ołtarz główny z XVII wieku - zdjęcie grupa projektowa


Dwa ołtarze boczne - zdjęcie grupa projektowa


Gotycka kropielnica, zdobiona geometrycznie – zdjęcie grupa projektowa


Organy o zewnętrznej oprawie neoklasycystycznej - zdjęcia grupa projektowa

Na wyposażeniu kościoła znajdowały się dwa dzwony kościelne: jeden z XVI wieku o wadze 120 kg, drugi z I połowy XX wieku o wadze 385 kg. Obydwa zagrabione zostały przez okupanta niemieckiego w 1942 roku i do tej pory nie powróciły w skład majątku parafii. Renesansowy dzwon z 1599 r. z napisem, pochodzący z kościoła ewangelickiego w Łąkorzu dziś znajduje się na wyposażeniu parafii w Lipinkach.

Proboszcz: ks. Marek Racki, urodzony – 08.12.1954 r. wyświęcony – 1979 r., nominowany – 1994 r.

Rezydent: ks. Władysław Wałdoch, urodzony – 23.06.1919 r, wyświęcony – 1950 r. nominowany –

Odpusty: Wniebowzięcia NMP – 15 sierpnia; św. Mikołaja – 6 grudnia.

Cmentarze: Łąkorz - parafialny, rzymskokatolicki, z 1 ćwierci XX w. nieczynny

- ewangelicki, z 2 połowy XIX w. nieczynny

- ewangelicki (choleryczny), z 2 połowy XIX. nieczynny

Łąkorek - ewangelicki, z 4 ćwierci XIX. nieczynny (patrz miejscowość Łąkorek)


Cztery fotografie z cmentarza parafialnego przy murach kościoła w Łąkorzu, groby z I połowy XX wieku - zdjęcia grupa projektowa

Liczba mieszkańców: 1127, w tym 1124 katolików – rolnicy, robotnicy, przedstawiciele wolnych zawodów.

Do parafii należą miejscowości: Gaj (3km), Iwanki (5km), Łąkorek (3km), Wielgrób (2km)

Nauka religii: 1 szkoła podstawowa; 1 osoba świecka.

Archiwum: księgi parafialne od 1900 r. – chrztów (5 tomów), ślubów (3 tomy) i pogrzebów (3 tomy).

Parafia w Łąkorzu została erygowana w pierwszej połowie XIVw. Wskazuje na to zachowany do dzisiaj kościół parafialny. Pierwsza wzmianka w źródle pisanym pochodzi z około 1400 r. wymienione wtedy zostały łany, które stanowiły uposażenie plebana. Patronat sprawowali w średniowieczu Krzyżacy. Kościół prawdopodobnie od początku był pod wezwaniem św. Mikołaja.

W II połowie XVI w. Parafia w Łąkorzu obejmowała następujące miejscowości: Łąkorek, Łąkorz.

Na skutek rozwoju reformacji i zniszczeń w czasie wojen szwedzkich XVII w. parafia straciła swoją samodzielność i została afiliowana do parafii w Lipinkach. Po śmierci plebana Wlewskiego (1652 r.) opiekę duszpasterską sprawowali w kościele kapłani z sąsiednich parafii: Ostrowite, Skarlin, Lipinki. W 1695r. został wybudowany nowy kościół. Kościół roku 1834 rząd pruski postanowił zlikwidować działalność duszpasterską w Łąkorzu, jednakże na skutek interwencji parafian u biskupa chełmińskiego udało się te plany zniweczyć. Od 1899 r. Łąkorz został odrębnym obwodem duszpasterskim, natomiast od 1914 r. ponownie samodzielną parafią.

W okresie nowożytnym istniała w Łąkorzu szkoła parafialna. Wymieniają ją wizytacje w roku 1667, w 1706r. brakowało tu nauczyciela. W końcu XIXw. Powstała jeszcze szkoła w Cichem.

MUZEUM


Ocalmy to, co można uratować dla tych, co nas będą zastępować”.
Motto Muzeum Lokalnego Kultury Ludowej w Łąkorzu
Muzeum Lokalne w Łąkorzu utworzone przez pana Ostrowskiego - zdjęcie grupa projektowa

Muzeum Lokale w Łąkorzu otwarto 22 września 1995 roku. Zostało utworzone przez Jana Ostrowskiego. W pierwszej wersji miało to być muzeum rolnicze (maszyn rolniczych), bo tego rodzaju eksponatów zebrał najwięcej. Z czasem jednak przybywało muzealiów związanych z innymi dziedzinami życia i pracy na wsi. Kiedy liczba maszyn, urządzeń, narzędzi i przedmiotów różnego rodzaju przekroczyła 200 eksponatów, narodził się pomysł powołania od życia Muzeum Lokalnego.

Działalność muzealna

Muzeum Lokalne w Łąkorzu prezentuje swoje ekspozycje w różnych obiektach:

zabytkowa chata, kuźnia, teren pod gospodarstwem i budynki gospodarcze właściciela muzeum. W oparciu o zgromadzone zabytki powstały stałe wystawy, które razem przedstawiają obraz wsi z początku XX wieku.

Pierwszą wystawą w historii tego muzeum była wystawa plenerowa przedstawiająca maszyny, narzędzia i urządzenia stosowane w dawnych gospodarstwach wiejskich.

Ekspozycja, która można nazwać skansenem maszyn rolniczych znajduje się przed domem pana Ostrowskiego każdy przejezdny widzi z daleka maszyny o przeróżnych kształtach i wielkościach. Skansen ciągle się powiększa. Przybywa sponsorów, którzy podobnie jak właściciel chcieliby „ ocalić od zapomnienia ” chociaż fragment swoje przeszłości. Niektóre eksponaty właściciel pozyskał droga wymiany z innymi kolekcjonerami. Inne natomiast kupił. Wśród eksponowanych maszyn na szczególną uwagę zasługują te najstarsze pochodzące od powszechnie znanych producentów. Między innymi kopaczka do ziemniaków firmy Cegielskiego, siewnik Ventztiego z Grudziądza oraz kierat i młockarnia Somnitza z Biskupca.

Bogato przedstawia się kolekcja różnego rodzaju pługów. Pan Jan chciał, aby zwiedzający mogli porównać urządzenia pochodzące z różnych okresów, a tym samym zaobserwować rozwój techniki na przykładzie stosunkowo prostych maszyn, wykonywanych często przez wiejskich kowali.

W zbiorach muzeum znajduje się unikalny silnik z 1902 roku służący do napędu młocarni. Z tego okresu pochodzą również drewniane brony. Rzadko spotykaną maszyną jest siewnik do nasion motylkowych. Jest to charakterystyczna, długa na 4 metry belka, którą ustawiało się na specjalnej taczce. Jedna osoba ciągnęła taczkę, a druga trzymała belkę. Gospodarz posiada pokaźną kolekcję sprzętu służącego do zbiorów i omłotów zbóż. Zobaczyć tu można, kosy z kompletami ostrzałek, żniwiarek i wiązałki, wozy drabiniaste oraz tradycyjne cepy, rozwerki (kieraty) do napędzania różnego rodzaju młockarni i wialni do oczyszczania zboża. Niektóre przedmioty, zwłaszcza te drewniane, właściciel przechowuje w pomieszczeniach gospodarczych. Tam również przechowuje część eksponatów związanych z rzemiosłem, które prezentowane są podczas czasowych wystaw tematycznych.

Cześć II muzeum w środku wsi w zabytkowej chacie składa się z dwóch izb ”ciemnej” kuchni i strychu. Jedna izba przeznaczona jest do wystaw tematycznych. Druga izba wraz z kuchnią ilustruje wnętrze domu i warunki życia wiejskiego z początku XX wieku. Charakterystyczne meble, sprzęt codziennego użytku stanowią niepowtarzalny klimat tego miejsca. Nie ma tu gablot i regałów z eksponatami, nie trzeba zakładać obuwia ochronnego. W chacie brakuje tylko zapachu, świeżego chleba.

W kuchni znajduje się stary piec, typowa dla tych terenów westfalka, czyli blaszany piec pokryty żeliwną płytą. Piec służył do ogrzewania pomieszczenia i gotowania posiłków. W wyposażeniu kuchni można znaleźć: żeliwne garnki, gliniane dzbanki, dwojaki, w których gospodynie nosiły posiłki dla osób pracujących na polu, młynki do przypraw i kawy oraz naczynia i sztućce, począwszy od prostych drewnianych łyżek po porcelanowe, pięknie zdobione solniczki. Nieodłącznym wyposażeniem dawnej wiejskiej kuchni była ława, na której stały najpierw drewniane cebry, a później wiadra z wodą. Całości dopełniają pięknie haftowane makatki zdobiące wnętrze.

W pokoju znajdują się stare meble: stół, krzesło, szafa, łóżko, oczywiście wszystkie z minionej epoki. Na ścianach wiszą portrety i stare obrazy przedstawiające sceny biblijne. Przy drzwiach wisi kilka egzemplarzy metalowych, żeliwnych i porcelanowych kropielnic. Nie wielkie okno zdobi ręcznie dziergana firanka. Ciekawym i wartościowy jest wózek dziecięcy z porcelanowym uchwytem. Do oświetlenia mieszkania używano lamp naftowych. Wystrój zmienia się wraz z porą roku. Na Boże Narodzenie pojawia się choinka z papierowymi i słomianymi ozdobami, kolorowymi lukrowanymi pierniczkami, orzechami, łańcuchami ze słomy i kolorowej bibuły. Ozdobą pokoju są haftowane serwety, obrusy i tkane dywaniki ułożone na podłodze.

Muzeum Lokalne to od niedawna również kuźnia i urządzony w niej warsztat kowalski, który był najważniejszy w naszej wsi. Wzdłuż frontowej ściany znajduje się wsparte na słupach podcienie, które umożliwiało kowalowi wykonywanie prac,np. podkuwanie koni. Przed budynkiem kuźni stoi stary drewniany wóz na drewnianych kołach. Warsztat jest wyposażony w urządzenia rzemieślnicze. Znajduje się tu miech kowalski, gliniana kotlina, czyli palenisko, ręczne wiertarki zwane „ bormaszynami”, zestawy kleszczy i młotków oraz okute koła drewniane. Zrekonstruowana kuźnia i stary wóz doskonale komponuje się z dwustuletnią chatą.

Kolejnym pomieszczeniem jest niewielki strych znajdujący się w chacie. Ze względu na lekki strop nie można tam eksponować ciężkich przedmiotów. Strych został wykorzystany do prezentacji wyrobów i narzędzi krawieckich, hafciarskich oraz służy jako galeria prac pokonkursowych.

Wystawy muzealne

  • "Wiejski skansen maszyn rolniczych" (stała ekspozycja plenerowa )
  • "Kopia starej kuźni" ( stała ekspozycja plenerowa)
  • "Warunki życia wiejskiego z początku XX wieku" (stała ekspozycja )
  • "Szlakiem ginących zawodów" (ekspozycja czasowa)
  • "Wypiek chleba" (ekspozycja czasowa)
  • "Życie w dawnej szkole" (ekspozycja stała)


Pługi oraz siewnik – zdjęcia grupa projektowa


Brony oraz koło od kieratu - zdjęcia grupa projektowa


Motor oraz kolekcja garnków - zdjęcia grupa projektowa


„Szmergiel” czyli szlifierka oraz „centerfuga” czyli oddzielacz śmietany od mleka - zdjęcia grupa projektowa


Bicykl oraz kolekcja lamp naftowych – zdjęcia grupa projektowa


Narzędzia gospodarstwa domowego oraz wóz - zdjęcia grupa projektowa


Orkan, parownia na ziemniaki dwie młocarnie - zdjęcia grupa projektowa


Kierat oraz sieczkarnie do słomy- zdjęcia grupa projektowa


Muzeum Lokalne w Łąkorzu utworzone przez pana Ostrowskiego - zdjęcia grupa projektowa


Kuźnia- zdjęcia grupa projektowa


Wnętrze kuźni: miech kowalski, palenisko, kolekcja młotów - zdjęcia grupa projektowa


Kuźnia: kamień szlifierski oraz piwnice umiejscowione za kuźnią- zdjęcia grupa projektowa


Wnętrze chaty z II połowy XIX wieku - zdjęcia grupa projektowa


Wnętrze chaty z II połowy XIX wieku: wózek, stare fotografie - zdjęcia grupa projektowa


Parter chaty: przegląd fotografii, historii wsi; piętro: rekonstrukcja sali lekcyjnej dawnej szkoły - zdjęcia grupa projektowa


Uczennica kl. III b Beata Sedlewska sprawdza w jakich warunkach kiedyś uczniowie zdobywali wiedze – zdjęcia grupa projektowa

INNE ZABYTKI

Drewniane chaty w konstrukcji zrębowej. Wzniesione na początku XIX wieku (w jednej z nich znajduje się muzeum regionalne, patrz wyżej)

Kapliczka Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Zbudowana  w 1920 r. przez Zofię i Józefa Łukaszewskich. W październiku 1939 r. została zniszczona. Ocalała jedynie figura Maryi, która przez wierzącego Niemca została wyniesiona na ogród. W 1946 r. kapliczka została odbudowana. Usytuowana jest w Łąkorzu przy domu Państwa Anny i Szczepana Grzywacz.


Kapliczka Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej- zdjęcie parafia w Łąkorzu

Stary wiatrak. Stoi na wzgórzu w kierunku wsi Lipinki. Zakupiony przez osobę prywatną z roku na rok niszczeje, zwłaszcza konstrukcja drewniana.


Wiatrak holenderski – zdjęcie grupa projektowa

CIEKAWOSTKI

Legenda

„Łąkorz to stara, sędziwa wieś leżąca w okolicy Nowego Miasta. Jak w wielu innych miejscowościach panowała tu niegdyś zaraza, która wyludniła całą wieś. Z czasem domy rozpadły się, a leżące odłogiem pola zarosły trawą.

Pewnego razu w pobliżu tego pustkowia stary owczarz pasł swoją trzodę. Pod wieczór jeden z baranów oddalił się od stada i zginął w gąszczach. Owczarz poszedł śladami i po żmudnych poszukiwaniach znalazł go w lesie obok na wpół zapadniętego kościoła.

Gdy przypędził swoje stado do osady, opowiedział ludziom o niezwykłym odkryciu. Jednakże nikt nie wierzył mu, nawet najstarsi mieszkańcy nie pamiętali kościoła w Łąkorzu.

Nazajutrz kilku ludzi wyruszyło wraz ze staruszkiem w gęsty las. Zabrano się do karczowania pustkowia i odbudowy zapomnianej wsi. Odnowiono podupadły kościół na pamiątkę niezwykłego zdarzenia namalowano na jego suficie barani łeb.”

Legenda o jeziorze Okonek

Legenda opowiada historię o nabrzeżu jeziora na tzw. torfowiskach niedaleko brzegu stał kościół, przychodziła do niego okoliczna ludność. Mieszkańcom okolicznych miejscowości dobrze się powodziło. Przy jeziorze mieszkał rybak, miał prześliczną córkę, w której zakochał się młody kawaler i gdy poprosił jej rodziców o rękę to jemu odmówili od tego czasu codziennie się modlił w tym kościółku a przychodząc przynosił i zostawiał kamień na posadzce i powiedział, że tak długo będzie to robił aż się zgodzą. Niestety pewnego razu, gdy przyniósł kolejny kamień kościół się zapadł w głębinie jeziora, a było to w noc św. Jana (staropruskie noc krupidy) do dziś słychać tej nocy dzwony zatopionego kościoła, niestety ludziom zaczęło się źle powodzić i wkrótce okolica wyludniała i porosła lasem a jezioro jest niedostępne wokół porosłe pływającymi trzewiskami i tylko śmiałkowie mogą dojść do tafli jeziora.

Ciekawostki

Jak wieść ludowa głosi, gdy Król Jagiełło z wojskiem wyruszał na bitwę pod Grunwaldem urządził wielkie polowanie na dzikiego zwierza w borach i lasach w okolicach Łąkorza, być może nazwa Iwanki Królewskie z tego okresu się wywodzi? W pobliżu Iwanek Królewskich od strony północnej przy trakcie była karczma Czerwona Oberża, w której często zatrzymywali się zbóje.

Przez Łąkorz przejeżdżał Józef Piłsudzki przywitany serdecznie przez mieszkańców polskiej narodowości również z okolicy. Cała trasa od zachodu do wschodu była udekorowana a na początku i końcu były bramy. Zatrzymał się przy kościele, gdzie przywitał go miejscowy ksiądz proboszcz Paweł Dunajski (fragment z dziennika szkolnego).

W latach międzywojennych, po walkach o granice, Łąkorz znalazł się w granicach administracyjnych państwa polskiego, natomiast Biskupiec, najbliższe miasto, w którym okoliczni mieszkańcy zaopatrywali się w środki niezbędne do życia w granicach państwa niemieckiego. Od tej pory mieszkańcy Łąkorza i innych wsi zmuszeni byli wyjeżdżać po zakupy do znacznie oddalonych: Nowego Miasta oraz Jabłonowa na co nie wszystkich było stać, a tylko nieliczni posiadali transport w postaci konia. W związku z tym Wydział Administracyjny Sądu w Toruniu przyznał Łąkorzowi prawo cotygodniowych targów oraz czterech w roku jarmarków na handel bydłem i końmi (pierwszy odbył się w czwartek 12 kwietnia 1921 roku, na placu od strony północnej szkoły podstawowej)

INTERmedi@

Urząd Gminy Biskupiec, Biskupiec, 13-340 Biskupiec, woj. warmińsko-mazurskie
tel.: 48 564745057, fax: 48 564747952, email: ugb@gminabiskupiec.pl
NIP: 877-10-02-969
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI