Praca z dzieckiem z FASD z perspektywy psychologicznej zawsze zaczyna się od dorosłego. Niezależnie od tego, czy jest on nauczycielem, pedagogiem, psychologiem, rodzicem adopcyjnym czy opiekunem zastępczym, kluczowym fundamentem wszelkich działań jest bezpieczna, oparta na życzliwości relacja.
Dla dzieci z FASD relacja ze wspierającym dorosłym ma szczególne znaczenie. Ułatwia im funkcjonowanie w kontakcie indywidualnym, pozwala gromadzić pozytywne doświadczenia i stopniowo budować relacje rówieśnicze. Wiele z tych dzieci ma za sobą trudne przeżycia, doświadczenie krytyki i odrzucenia, a prenatalna ekspozycja na alkohol powoduje, że od urodzenia funkcjonują z podwyższonym poziomem stresu. Dlatego pierwszym krokiem w pracy jest stworzenie poczucia bezpieczeństwa, a następnie konsekwentne okazywanie akceptacji i szacunku – przy jednoczesnym stawianiu jasnych, dostosowanych do możliwości dziecka wymagań.
Tylko spokojny, świadomy swoich emocji dorosły jest w stanie stworzyć dziecku z FASD bezpieczne środowisko, w którym możliwy jest rozwój, nauka i budowanie poczucia własnej wartości.
Metryka strony
- Sporządzono
- przez Marcjan Biegaj
- Udostępniono
- Ostatnio zmodyfikowano
- przez Marcjan Biegaj
- Status aktualności
- Nie określono terminu weryfikacji