Uwaga na barszcz sosnowskiego!

Łodyga tej rośliny osiąga 4 metry wysokości. Jest głęboko i podłużnie bruzdowana, rzadko owłosiona. Liście są pierzastodzielne składające się z dość szerokich i tępo zakończonych odcinków. Dolne liście są trójkątne, z podzielną blaszką. Starsze liście natomiast są pierzasto dzielne z pochewkami. Po roztarciu wydzielają zapach kumaryny. Kwiaty są zebrane w gęsty i bardzo duży baldach, natomiast korona ma pięć białych płatków i jeden słupek. Owocem jest rozłupina zawierająca niełupki.

METORY ZWALCZANIA:

1. Metoda mechaniczna:

ORKA: orka na głębokość ok. 30 cm niszczy wschody barszczu i może w znaczący sposób zredukować procent kiełkujących nasion. Zalecane jest podcinanie co najmniej 10 cm powyżej powierzchni gleby – to metoda pracochłonna ale bardzo efektywna.

KOSZENIE: Im wyżej roślinę kosimy, tym większe jest prawdopodobieństwo odrastania nowych baldachów na niższych piętrach. Koszenie sprawia, że rośliny „stają się” wieloletnie. A pozbawione możliwości wydania pędów dążą do wydania kwiatostanu. Bardzo szybko odrastają, dlatego koszenie powtarza się 2-4 razu w trakcie sezonu wegetacyjnego by nie dopuścić do zamagazynowania w korzeniach i liściach składników potrzebnych do zakwitnięcia i wydania nasion – to metoda uznana za mało skuteczną. Całkowicie wyeliminowanie roślin polega na ich „zmęczeniu” czyli bardzo częstym koszeniu.
ŚCINANIE (kwitnących roślin przez zawiązaniem): w ten sposób powstrzymać można wytwarzanie nowych nasion. Nie należy tego robić zbyt wcześnie w sezonie bo regeneracja następuje bardzo szybko i w rezultacie wytworzony zostanie nowy kwiatostan, natomiast zbyt późny zabieg doprowadzić może do osypywania się dojrzałych nasion do gleby – jest to metoda podobnie skutkująca co koszenie, jednakże bardzo istotny jest czas ich usuwania. Ścięte baldachy należy zebrać i zniszczyć (np.: spalić).

WYMIANA ZIEMII: polega na usunięciu wierzchniej warstwy gleby na obszarach, na których roślina ta występuje w największym zagęszczeniu i na to miejsce przywiezienie nowej ziemi, wykonaniu głębokiej orki i wapniowania gleby – metoda uznana jest za skuteczną, ponieważ po pierwszym roku stwierdzono znaczące ograniczenie ilości roślin na obszarze działania.

1. Metody chemiczne:

OPRYSKI HERBICYDAMI: Opryski przy użyciu herbicydów zawierających glifosad. Późne zabiegi nie tylko osłabiają lub niszczą wieloletnie rośliny, ale osłabiają również zdolność kiełkowania nasion. W miejscach, na których doszło do rozsiania się nasion barszczu jego zwalczanie należy zaplanować na co najmniej 4-5 lat. Nie wyklucza się dłuższego czasu – skuteczność tej metody zależy od planu zwalczania. W nim należy wziąć pod uwagę żywotność roślin. Opryski należy wykonywać w trzech terminach:

1. Wiosną – w maju, na siewki,
2. Wczesnym latem – od czerwca (w okresie wytwarzania pędów kwiatowych do początku kwitnienia),
3. Późnym latem do jesieni, gdy rośliny osiągnął fazę dobrze rozwiniętej rozety (wysokość rośliny ok. 15-35 cm) wtedy roślina rozpoczyna magazynować w korzeniach substancje pokarmowe.

METODA TERMICZNA (norweskiej firmy heatweed technologies): prowadzi się ją za pomocą wody o temp. 98 st. Celsjusza wstrzykiwanej w korzenie barszczu. Stosowana na małych, średnich i wielkich roślinach. Przed po i w trakcie kwitnienia, trzykrotnie w każdej roślinie – metoda ta, powinna być stosowana przez kilka lat, aż do momentu kiedy następuje wyczerpanie nasion w gruncie i obumarcie systemu korzeniowego.

Roślina ta charakteryzuje się właściwościami alergizującymi oraz toksycznymi. Włoski na łodygach i liściach wydzielają parzącą substancję która jest prenylowaną formą kumaryny. Po zetknięciu się ze skórą powodują oparzenia słoneczne. Szkodliwe właściwości rośliny ujawniają się w wysokich temperaturach i przy dużej wilgotności powietrza. Objawami u ludzi jest zapalenie skóry, powstanie pęcherzy i zapalenie spojówek.